मुंबई. माझं आत्ताच घर. सकाळची वेळ. मी माझ्या खोलीत कपडे घडी करतेय. कपड्यांचे ढीग आहेत. तेवढयात मावशी खोलीत येते आणि म्हणते, ' अग, उशीर होतोय तुला ऑफिसला जायला. नंतर कर ते.' मी 'हो, हो ' म्हणते आणि परत कपडे घडी करायला लागते... कितीही घडी केले तरी कपडे संपतच नाहीयेत...
-cut to -
एका कपाटामधलं माझं सामान गोळा करतेय... कपडे घडी करून मी सुटकेस मध्ये भरतेय... ही एक वाडा सदृश चाळ. मध्ये चौक आणि चारी बाजूंनी तीन माजली इमारत. एका खोलीत मी एका मध्यमवयीन जोडप्याबरोबर राहतेय. ते घर आता मी सोडून जाणारे त्यामुळे सामानाची बांधाबांध चालू आहे. तेवढयात माझं लक्ष बाल्कनी मध्ये अडगळीच सामान ठेवलंय तिकडे जात. तिथे एक भरलेलं पोतं आहे... आणि दुर्गंधी पसरलीये... मी विचारते तर ते दोघ मला सांगतात की त्यांनी त्यांच्या म्हाता-या आईला मारून पोत्यात भरून ठेवलंय. मी म्हणते की 'अहो त्याची विल्हेवाट लावा.. नायतर आजूबाजूला वास पसरेल आणि शेजार पाजा-यांना कळेल तुम्ही कुणाला तरी मारलाय ते .' असं म्हणून मी माझं सामान घेऊन खाली उतरते, चौक ओलांडून पुन्हा वर चढते आणि मुख्य दरवाज्यातून खाली उतरते. सामान ठेवते आणि उरलेलं सामान आणायला परत मागे जाते. बघते तर त्या दोघांनी पोतं हलवायला सुरुवात केलीये. मी माझं सामान हलवतीये. मला लवकरात लवकर तिथून निघायचं आहे. मी पुन्हा माझं सामान ठेऊन परत येते तोवर त्यांनी ते पोतं चौक ओलांडून पलीकडे जिन्यावर आणून ठेवलंय. मी जोरात त्याला लाथ मारते आणि पोतं लोखंडी शिडीवरून खाली ढकलून देते. ते दोघ घाई घाईनी खाली उतरतात. चाळी मागे असलेल्या एका मोठ्या कचरा कुंडीच्या दिशेनी पोतं घेऊन जायला लागतात. मी परत येते आणि माझं सामान परत आवरायला लागते. ते दोघही थोड्या वेळानी परत येतात. मला सांगतात की ते पोतं कच-यात टाकून आलेत. आता कुणाला काही कळणार नाही. मी घाबरून तिथून निघते, चौक ओलांडते, वर चढते... परत मुख्य दरवाज्यातून खाली उतरते... तर आजूबाजूचे लोक गोळा व्हायला लागलेत...
-cut to-
मुंबई. मैत्रिणीच घर. बरेच मित्र-मैत्रिणी जमलेत. खूप वर्षांनी एकमेकांना भेटतोय आम्ही. मी हे स्वप्न सगळ्यांना सांगतीये. तेवढयात दारावर टकटक होते. कुठल्यातरी जुन्या हिंदी गाण्याची धून वाजते दारावर. मी दार उघडते आणि एक मित्र बाहेर उभा आहे. साधारण चाळीशी ओलांडलेली, केस थोडे थोडे पांढरे झालेले, हातात एक पिशवी आणि जाकीट घातलेलं. मग मी मागे वळून आश्चर्यानी सगळ्यांकडे बघते. आम्ही सगळेच त्याच वयाचे आहोत साधारण... मी पुन्हा त्याच्याकडे बघते तर हा पठ्ठा मंद हसत हसत माझ्याकडे बघत उभाय...
